Hendrik Groen over jojoba

Jojoba: het woestijngoud dat mijn oude velletje eindelijk eens niet laat schilferen als een verdroogde herfstbladAch, lieve mensen, ik zit hier in De Gouden Leeuw weer eens met mijn leesbril op het puntje van mijn neus naar een flesje te staren. Goudgeel, licht geurend en zo glad als de wangen van een pasgeboren baby. Nee, geen whisky dit keer (hoewel dat ook wel eens mag op mijn leeftijd), maar jojoba-olie. Ja, jojoba. Klinkt als een Mexicaanse dans, voelt als een wonder.
Ik had het laatst besteld op zo’n site van Naturapharma, omdat mijn kleindochter zei: “Opa, jouw ellebogen lijken wel schuurpapier.” Nou, dank je, lieverd. Maar ze had gelijk. Op mijn vijfentachtigste is mijn huid droger dan de Sahara zelf. Dus dacht ik: laat ik dat woestijngoud maar eens proberen. En wat blijkt? Het is geen gewone olie. Het is een vloeibare was. Een wás! Geen triglyceriden zoals olijfolie of die zonnebloemspul die ik vroeger in de keuken had. Nee, pure langeketen-esters, meer dan 97 procent. Met een beetje vitamine E en sterolen erbij. De natuur heeft het blijkbaar speciaal ontworpen zodat het níét bederft. Ik zeg het je: dit spul kan 370 graden Celsius aan voor 96 uur zonder ook maar een molecuul te protesteren. Mijn oude Nivea-potje uit 2022 ruikt inmiddels naar een overleden sok, maar dit blijft fris tot het einde der tijden. Of in ieder geval tot ik het op heb.
De indianen in Noord-Mexico gebruikten het al eeuwen voor hun haar en huid. Mystieke krachten, zeiden ze. Nou, mystiek of niet, het werkte. Later, in de jaren zestig, toen ze eindelijk ophielden met walvissen afslachten voor hun spermaceti, kwam jojoba als redder in nood. Plantaardig, duurzaam, en nog beter ook. Onze moderne versie komt tegenwoordig uit Israël, netjes geteeld, mechanisch geperst, gefilterd en gepasteuriseerd. Goudgeel, lage viscositeit, lichte geur. Precies zoals op die website stond. Geen troep, geen chemicaliën. Pure woestijnschat.
Maar het mooiste, beste lezers, is wat het met je huid doet. Het lijkt op ons eigen talg. Ja, echt. Vijfentwintig tot dertig procent van ons huidvet bestaat uit precies dezelfde wasesters. Dus mijn oude poriën denken: “Hé, ouwe bekende!” en nemen het meteen op. Geen vette film, geen verstopt gevoel. Het dringt snel binnen, vermindert dat transepidermale waterverlies (fancy woord voor “niet meer zo lekken als een oude tuinslang”) en laat de huid ademen. Ademen! Terwijl die minerale oliën uit vroeger tijden je poriën dichtsmeerden als een verstopte afvoer.
En rimpels? Ik heb het gemeten met mijn loep (niet dat ik er nou zoveel minder heb, maar toch). Volgens die studies: 26 procent minder na één uurtje, 28 procent na vier uur. Ik zeg het je: na een week voelt mijn voorhoofd aan als een pasgestreken overhemd. Mijn ellebogen zijn weer zacht genoeg om mee te stoeien met de kleinkinderen zonder dat ze “au, opa!” roepen. Zelfs mijn paar overgebleven haren op mijn hoofd lijken blij. Het lost overtollig talg op (zoals lost zoals, heet dat), maakt het haar handelbaar en laat het niet hangen als natte spaghetti.
Ik heb het ook op mijn droge voeten gesmeerd. Vroeger gebruikte ik die dikke vaselinezooi die plakte als lijm. Nu een paar druppels jojoba en ik glijd weer soepel door mijn pantoffels. Geen ranzige geur, geen vrije radicalen die mijn huid nog ouder maken. Dit spul is stabieler dan mijn buurvrouw Eefje tijdens de bingo.
Kortom, beste mensen: als je ook last hebt van die vervelende droogheid die bij het ouder worden hoort (of als je gewoon jong bent en slim genoeg om te voorkomen dat je later net zo wordt als ik), probeer dan eens jojoba. Geen gedoe, geen synthetische troep, gewoon puur natuur dat wél werkt. Ik heb het al besteld voor de hele afdeling. Zelfs mevrouw De Jong, die normaal alleen maar moppert, zei: “Hendrik, mijn handen voelen weer als handen.”
En ik? Ik voel me weer een beetje als die indiaan in de woestijn. Mystiek? Misschien. Maar vooral: heerlijk zacht.
Tot de volgende keer,Hendrik Groen

(p.s. nee, ik krijg geen provisie, maar als Naturapharma een kratje stuurt, zeg ik ook geen nee)